Het grote publiek kende vaderlandse rocklegende Willy Willy vooral als de – nu eens subtiele en dan weer explosieve – gitarist van The Scabs. En als medecomponist van enkele van de grootste succesnummers van de groep.
De man was echter niet voor één muzikaal gat te vangen. Op zijn veelzijdig parcours liet hij zich eerder namelijk ook al opmerken bij Vaya con Dios en Arbeid Adelt.
Daarnaast leefde de rasmuzikant sinds 2003 zijn hoogsteigen muzikale demonen uit met zijn groep Willy Willy and the Voodoo Band, waar hij naast het meeste gitaarwerk ook de zang voor zijn rekening nam.
Op zijn twee vorige albums waren de composities het resultaat van een intense samenwerking met vaste producer en goede vriend Patrick Riguelle.
Vampire with a Tan
Ook voor zijn derde worp onder eigen naam – Vampire with a Tan – week Willy Willy niet af van dit beproefde recept.
Zo tekende hij samen met Patrick opnieuw voor het leeuwendeel van de songs. Op enkele nummers schreef ook Guy Swinnen mee. Daarnaast vallen twee goedgekozen covers op: een ronduit beklijvende versie van de Roxy Music-klassieker ‘Every Dream Home’ en het Neil Young-nummer ‘Vampire Blues’, dat op een al even eigenzinnige behandeling getrakteerd wordt.
Voor gesmaakte gastbijdragen zorgen o.a. Isolde Lasoen, in een verrassend duet op ‘Can’t Stand It’, en Guy Swinnen die meezingt op ‘Hey Buddy’. Producer en partner in crime Patrick Riguelle is te horen op lapsteel, akoestische gitaar, percussie, blues harp en backing vocals.
‘Vampire with a Tan’ – release op 30 november 2018
In het begin van de jaren negentig dacht Barbara, als dochter van haar muzikale vader Marc Dex, niet meteen aan een eigen zangcarrière. Barbara onderscheidt zich door haar prachtige stem, maar ook door een verscheidenheid aan muziekstijlen. Dat bewijzen haar zeven albums, met daarop Nederlandstalige parels, gospelnummers en een greep stevige countryrock, steeds gezongen met overtuiging en met veel aandacht voor een goeie song. Barbara voelt zich overal thuis: in het theater, op een festivalpodium, tijdens een sfeerrijk feest.
En of het nu met haar eigen band is of als gastzangeres van een klein of groot orkest, Barbara staat er telkens opnieuw, vol overtuiging.
Dex tot de tweede macht
Dat Barbara de muzikale genen van haar vader geërfd heeft, is geen wonder. Dat is duidelijk te horen op haar laatste cd waarin ze de liefde voor haar vader bezingt. “Waar Moet Ik Heen Zonder Jou” was de eerste single daaruit. Waar zou ik muzikaal staan zonder mijn vader? vraagt Barbara zich af. Met hem heeft ze veel gedeeld, gelachen, gehuild, gediscussieerd en gemusiceerd. Zijn eerlijkheid en heerlijkheid hebben haar als mens gevormd.
Met deze plaat wil Barbara haar vader in de bloemetjes zetten. Op persoonlijke wijze blaast ze nieuw leven in zijn liedjes. Het is voor haar een eer om deze nummers te mogen herbewerken en haar stempel erop te drukken. Een muzikaal cadeau voor Marc, haar held, haar vader, haar clown.
Beiaardmuziek, zeg je?
Inderdaad, deze vijfkoppige band blaast nieuw leven en vooral energie in 18de eeuwse liedboeken en beiaardmanuscripten. Ongebruikelijke muziek in een hip en aanstekelijk kostuum. Steeds met het nodige respect voor de traditie, maar bruisend van artistieke originaliteit.
About Towers – zendmasten avant la lettre
In oktober 2020 kwam hun derde album ‘Over Torens’ uit bij het Britse label ARC Music. Een album met de muziek van het gelijknamige concertprogramma, doorspekt met melodieën uit beiaardhandschriften, voornamelijk uit Antwerpen en Leuven.
Sinds 1500 doet de beiaard in de Lage Landen dienst als hedendaags radiostation, dat de klassiekers en de hits van het moment speelt. ‘Beiaardiers’ waren professionele musici die bestaande melodieën verzamelden en bewerkten, componeerden en op de beiaard speelden voor allerlei evenementen en gelegenheden. Het geluid van dit immense muziekinstrument is kilometers ver te horen (of je het nu leuk vond of niet)
Het is met die blik dat WÖR dit materiaal arrangeert. Net zoals de beiaardiers toen (en vandaag), stelden we een playlist samen voor jullie, ‘De tijdloze’ top uit onze streken. WÖR herneemt de melodieën, maar dan uit zijn context. Met beide voeten op de grond, één voet in het verleden, de andere in het heden.
Het Flanders Folk Network organiseerde begin februari 2021, tijdens de Week van de Belgische Muziek, voor het eerst de Flanders Folk Awards. Wör werd genomineerd in de categorie ‘beste live band’.
Wigbert viert z’n dertig jaar carrière met een pareltje van nieuwe plaat.
Wigbert Van Lierde werd op 2 oktober 1958 in Aalst geboren en groeide op in Gent. Na enkele jaren Jan De Wilde begeleid te hebben op gitaar, debuteerde hij solo met het album Ticket In De Nachtkastla. Het doel daarbij was: rootsmuziek in het Nederlands maken. Na nog twee platen (Nieuwe Tatoeages en Aan Alle Belgen) ging hij opnieuw hand- en spandiensten verlenen, onder meer aan Jo Lemaire, Axelle Red en Paul Michiels. Tussendoor maakte hij ook deel uit van gelegenheidsgroepen als Zakformaat XL (met Kris De Bruyne en Patrick Riguelle) en De Flandriens. In 2008 ging hij met de gebroeders Walschaerts van Kommil Foo op tournee, ter ondersteuning van het album Altijd Wel Iets. In 2012 volgde de cd Niet Gewoon, met de radiohits Een Echte Man en De Maakbare Mens. In 2013 werd doorbraakhit Ebbenhout Blues (uit 1991) opgenomen in de eregalerij van de Vlaamse klassiekers van Radio 2.
Amor Omnia Vincit – Liefde overwint alles
Wij Twee.
De cd-titel verklapt het lievelingsthema van Wigbert. Meer dan ooit is hij gefascineerd door de dynamiek tussen twee personen. Weg van de al te klassieke boy-meets-girl verhalen, vertelt Wigbert op dit nieuwe album over een-op-een-relaties in alle soorten en vormen. Liefde, in de breedst mogelijke betekenis, staat centraal.
Door de zoektocht naar de juiste toon schaafde Wigbert tussen concertreeksen en theaterprogramma’s bijna drie jaar aan de plaat. Muzikaal zijn de nummers gebouwd rond stem en gitaar. Hoe de songs verder hun invulling kregen, was een organisch proces.
“Vergelijk het met regendruppels die van een raam naar beneden glijden: je kunt niet voorspellen op welk punt ze onderaan zullen uitkomen. De muziek zoekt haar eigen weg. Wat eerst eenvoudig lijkt, kan plotseling complex worden omdat je op een groove, kleur of intensiteit botst die de song nodig heeft.”
Net als in blues en roots muziek vindt Wigbert het evident dat je de muzikanten met wie je samenspeelt genoeg bewegingsruimte geeft. Bij gevolg valt alles soms zomaar op zijn plaats, of is het traag groeien naar het eindresultaat. Voor de nieuwe nummers leunde Wigbert op enkele jonge talenten, te weten Vik Van Gyseghem (Tamino, Tristan), Domien Cnockaert (Mondingo, Hooverphonic) en Charlotte Jacobs (Seiren). Hun frisse input blijkt uit nummers als Duinen, Het Grote Gelijk en Twijfels, Twijfels. De Andere Kant baadt in een New Orleans-sfeer. Het heeft iets feestelijks, terwijl de aanleiding eerder triest was. Wigbert schreef dit lied voor het afscheidsconcert van Wim De Wulf, de theatermaker die in 2016 overleed aan de gevolgen van een hersentumor. Het nummer wil een eerbetoon zijn aan een schoon mens. “Ik bezocht Wim enkele keren in zijn laatste maanden”, vertelt Wigbert. “Het huis was steeds goed gevuld met vrienden. Ik zag veel steun en liefde, en dat was mooi… Er werd heel wat gelachen; Wim gaf zich over aan de vriendschap. Het afscheid was pijnlijk, maar ik hoopte dat de woorden van het lied wat troost konden bieden.“
De intense ervaring van het afscheid overtuigde Wigbert nog meer van de stelling ‘amor omnia vincit’. Het geloof dat liefde alles kan overwinnen, begint in zijn ogen met de jaren steeds meer steek te houden. Het vermelde Latijnse credo duikt ook op in De Donkerste Nacht, een lied waarin de stem van de zanger mooi gedubd is en dat vorig jaar al op wat airplay op Radio 1 kon rekenen.
Om de cd Wij Twee af te sluiten, hernam Wigbert vier songs met de hulp van bevriende muzikanten (Marc Bonne op drums, Ewen Vernal op bas, Tom Vanstiphout op gitaar en Florejan Verschueren op toetsen). Ze speelden de klassieker Johanna/Joey en het trio Het Kan Niet Langer Zo, Huilen Naar De Maan en Tennis uit zijn debuutplaat uit 1991 live in de studio in.
“Het is prettig ze nog eens te kunnen zingen met mijn huidige stem.” Ze verdienden een tweede kans in een ongepolijste versie en, niet onbelangrijk, sluiten ook naadloos aan bij het centrale relatiethema. Wij Twee is een warme ode aan de veelzijdige liefde.
Humo’s Rock Rally wordt wel vaker beschouwd als een kweekschool voor jong talent. Zo verging het ook Tubelight. Ze schopten het in 2012 tot in de finale, en een dik jaar later, stelden ze hun eerste single ‘Coming After You’ voor. En hoe! Voor de opname van de single trok de band naar Studio Jezus, waar Sukilove-frontman Pascal Deweze in de producerstoel plaats nam. De mastering werd vervolgens verzorgd door Uwe Teichert. Het resultaat mag er dan ook zijn.
Tubelight werd in 2007 opgericht door zanger Lee Swinnen, gitarist Peter Claes, bassist Steve Simons en drummer Niels Moras. Door de jaren heen werkte de band hard aan songs en aan een eigen sound. Alles kwam in stroomversnelling na hun finaleplaats in Humo’s Rock Rally. Het jaar dat volgde stond in het teken van veel schrijven, én spelen. Zo stond de band op uitnodiging van Frank Vander linden op een Stoemp!-concert, mochten ze in de Ancienne Belgique de support van Hüsker Dü-Legende Bob Mould verzorgen en sloten ze op het Antwerpse Trix-podium een TRIXTRAX Fest af.
In 2018 volgde een nieuwe bezetting en een nieuwe richting. De sound van de nieuwe plaat doet nog steeds denken aan de nineties, maar het grote verschil zit hem in de dynamiek en de textuur. Als de muziek vroeger een homogene geschoren haag was, is het nu een wild struikgewas geworden, waarin grote diversiteit van vegetatie gedijt: van de meest fragiele lo-fi takjes tot boomstronken van riffs, van zachte pluizige gitaarstrums tot vlijmscherpe doornen van hooks, alles zit erin. Kortom een hedendaagse interpretatie van de DIY obscure 70’s punk perfect voor freaks ’n’ nerds die graag een avond van muzikale bitterheid ervaren.
Turn on, tune in ’n’ drop out.
Tubelight – Expert By Virtue, Thereof – release op 23.02.2018
With a career that stretches over more than 30 years, the British band Levellers still know how to write songs filled with joy.
The Levellers (formed in 1988) is a British alternative rock, folk and punk band that subtly incorporates Celtic music traditions into their politically-fervent musical output, hailing from Brighton, England, UK.
These folk-rockers are one of the best live bands around. But, often overlooked is their impressive back catalogue of recorded music. In 1991, they released Levelling The Land which was a massive success, entering the charts at number 14 and eventually going platinum. The single One Way, despite not bothering the Top 40, became a live favourite for years to come. Levelling The Land is often cited as an all time classic amongst people who were students or travellers in the early 1990s.
With an ever changing music industry the Levellers are at the forefront of a now established DIY industry. They are the perfect role model for other bands trying to find their way in today’s music scene having released their own records, bought their own building/ studio and started their own sell out festival, Beautiful Days. Although the band are lucky enough to have a loyal fanbase of at least 30,000 people, new fans are joining up every day.
Release album – Static On The Airwaves – 2012
In 2011, the band teamed up once again with producer Sean Lakeman to work on their tenth studio album ‘Static On the Airwaves’ which is already being heralded as their most accomplished album to date, again through their own record label.
Recorded ‘as live’ in the Czech Republic ‘Static On The Airwaves’ is the sound of a band whose incisive lyrics, innate musicality and passion have continued to improve rather than diminish in nearly a quarter of a century of writing, recording and performing. In many ways Static On The Airwaves represents a coming of age for Levellers; it is unquestion ably their most mature and considered release to date.
Release album – Peace – 2020
It’s been a long journey to get here. Peace arrives almost eight years since the Brighton band’s last album of original material, 2012’s Static On The Airwaves. Produced at the band’s own Metway Studios by longtime collaborator Sean Lakeman, Peace possesses the clarity and directness of early Levellers classics such as their 1990 debut album A Weapon Called The Word and its landmark follow-up, Levelling The Land.
30 jaar Kommil Foo vieren we met de dubbel cd OOGST.
Een piano, een gitaar, een viool en hun 2 karakter-stemmen: meer hebben de broers Walschaerts niet nodig om hun publiek een memorabele avond te bezorgen.
De passage van Kommil Foo in ‘Liefde Voor Muziek’ (editie 2019) is niet onopgemerkt voorbij gegaan. Het werd een vat vol verrassingen, en magistrale herwerkingen. In de derde aflevering lieten de twee broers, Raf en Mich Walschaerts, alle monden openvallen met hun versie van ‘Calm After The Storm’ van The Common Linnets. In de aflevering waarin Ilse DeLange centraal stond, bracht Kommil Foo een fantastisch mooie versie van Ilse haar Eurosong hit.
CD OOGST
Naast hun deelname aan ‘Liefde Voor Muziek’, is er nu ook hun dubbele cd OOGST, met bijhorende productie in de culturele zalen.
Dertig jaar onafgebroken maken en spelen. Hoog tijd dus om uit al dat moois een nieuwe voorstelling te destilleren. Maar liefst 34 nummers, met klassiekers als ‘Ruimtevaarder’, ‘Potvis’, ‘De Volgende’ en ‘Zuster’, die uiteraard niet konden ontbreken, als een aantal herwerkingen uit ‘Liefde Voor Muziek’.
Dit vertellen ze zelf over 30 jaar Kommil Foo: Eind jaren `80 beginnen 2 jonge honden te bouwen aan hun grote droom: Muziek! Of nee… theater! Of wacht eens… cabaret! Kommil Foo lijdt van in het prille begin aan een acuut probleem van niet kunnen kiezen… en is misschien net dààrdoor Kommil Foo kunnen worden. Dertig jaar later zo’n persoonlijke, rijke oogst kunnen binnenhalen is voor ons 2 bijna te mooi om waar te zijn. De reis tot hier was grillig, heftig, heerlijk, onverbiddelijk veeleisend, hartverscheurend bij momenten, maar zonder meer fantastisch. Vandaag even achterom kijken. Met grote trots. Vanaf morgen op naar de volgende dertig jaar… Raf en Mich
Driewerf hoera, want tien jaar na het laatste STASH-album is het gat weer dichtgefietst.
Singer/songwriter Gunther Verspecht is de spilfiguur achter STASH. Onlosmakelijk verbonden met de single ‘Sadness’ in 2005, welk sindsdien een vaste stek vond in de top 100 van onze Belgische klassiekers.
Gunther Verspecht kroop weer in zijn pen, met nieuwe plaat WOLFMAN! als resultaat. Tien songs zingt hij met zijn typisch stemgeluid, met passie en overgave, nadat het tien jaar heeft liggen rijpen in zijn hart en ziel. En hoe!?
Voor de opname hiervan trok Gunther zich terug in de oude kunstenaarssite ‘De Kluis’ in Sint Martens Latem samen met topmuzikanten Ht Roberts, Bruno Deneckere, Nils De Caster en Niels Delvaux.
Zoveel talent en klasse in één band, niet enkel op de plaat, maar met nog méér vuur en passie op het podium, een mens zou er lyrisch van worden…
15 jaar Mira, holy Mary ! Dat vieren we met ‘heilig hart’.
‘heilig hart’ is de vijfde plaat van singer-songwriter Mira.
Tien songs, tien verhalen, verbonden met elkaar in een sfeer van onbehagen en melancholie, verlangen en nostalgie. Mira blijft trouw aan haar roots als chansonnière, maar staat tegelijk met twee voeten stevig in deze tijd. Songs met een eigen smoel, teksten met de vinger aan de pols. Over doorgaan, ook al zijn we op. Over alles willen bijhouden. Over vrienden die vreemden worden. Over dat het hier niet op punten staat.
Op de cover staat Mira als de Heilige Maagd Maria in een bruine kroeg. De druk om een goed mens, een perfecte moeder te zijn in woelige tijden, loopt als een rode draad door ‘heilig hart’.
Het gelaagde, vaak ongrijpbare klankpalet van het album is het resultaat van een intense samenwerking met producer Nicolas Rombouts (Dez Mona, Guido Belcanto, Ansatz Der Maschine), contrabassiste/ arrangeur Anneleen Boehme (LABtrio, Grand Picture Palace) en celliste Juno Kerstens (The Bonnie Blues).
Mira had al lange tijd bewondering voor zangeres Vera Coomans, bekend van onder andere de jaren ‘80 cultgroep Madou. Ze trok haar stoute schoenen aan en vroeg Vera om een samenwerking. Zo ontstond ‘Zeker in de winter’, een duet over hoe de jaren ook zachtheid kunnen brengen.
In 2021 is het 15 jaar geleden datMira haar eerste langspeler uitbracht, ‘In de daluren’. Ze had met ‘In de fleur’ meteen een Vlaamse klassieker te pakken. Niet veel later volgde ‘Stukken van mensen’, dat met radiohits als ’Grenzen’ en ’Checken checken checken’ opnieuw een schot in de roos was. Ook Mira’s derde album ‘Mira’ werd in de pers omschreven als ‘een collectie oerdegelijke songs’, en bracht haar op Nekka Nacht 2012, waar ze hoge ogen gooide met een eigenzinnige versie van Willem Vermandere’s ‘Onderweg’. In 2016 volgde het introspectieve ‘Plaats’ dat met songs als ‘Enkel Glas’ en ‘Afslag’ weer de weg vond naar de harten van liefhebbers van spitsvondige, goudeerlijke Nederlandstalige pop.
Dat is geen toeval. Haar werk wordt steeds persoonlijker.
Terwijl ze succes oogst met projecten zoals “Jackobond zingt Marva”, schrijft Riet in haar eentje aan persoonlijke nummers over twijfels en hunkering. Het moet eruit. Het wordt iets moois. Raf Walschaerts van Kommil Foo hoort het en gaat mee aan boord.
Het resultaat is deze soloplaat “Aardbeien in januari”.
De liedjes zijn geïnspireerd door een periode in haar leven, waarin ze, als vrouw, na een break-up, alleen, in de stad, terug in het leven springt, veel mensen tegenkomt, en vooral ook zichzelf.
Haar eerste single “Je Woord” heeft indruk gemaakt. Het was een bewerking van “The Promise you made” van Cock Robin. Met deze cover liet Riet horen welke nieuwe richting ze uitgaat.
Daarna liet ze haar eigen geschreven werk op de wereld los. De singles “Meer dan ooit” en “Bij jou vandaag” deden het heel goed in de Ultratop en waren in A-rotatie te horen op de radio. Daarna volgde nog een spontaan ontstane samenwerking met Bart Peeters, een cover van “Er is iets” van Walter Verdin.
Naast de muzikale ontmoeting met Raf, die ook meezingt op de plaat, schreef en zingt Riet ook een song met Frank Vander linden (De Mens). Voor het eerst werkte ze samen met een topproducer, Jo Francken. (oa Het Zesde Metaal, Tamino, Zaz, Admiral Freebee,…)